„Leonardo,“ schreef een Engelse criticus zover terug als 1721, „was een Mens zo gelukkig in zijn genie, zodat volledig in zijn Beroep, die zo in de Kunsten wordt verwezenlijkt, zo kennend in de Wetenschappen, en withal, zo veel die door de Leeftijd worden geacht waarin hij leefde, zijn Werken zo die hoogst door de Leeftijden worden toegejuicht die zijn geslaagd, en zijn Naam en Geheugen bewaarden nog met zo veel Verering door het heden, als om het even wat de Verdienste van de Man kon evenaren, het het Succes moet zijn dat hij waarleeftijd-heeft ontmoet. Voorts 'tis niet in ook alleen het Schilderen, maar in Filosofie, dat Leonardo al zijn Brethren van het Potlood `overtrof. '“ Deze bewonderenswaardige samenvatting van het levenswerk van de grote Florentijnse schilder houdt nog vandaag goed.
Leonardo da Vinci niet alleen schilderde voor de Hertog, maar hij ontwierp machines, ook wapens, en een eerlijk beetje van architectuur. De wetenschap en de kunst werden samengevoegd in een oneindige output van de indrukwekkende werken en studies.